Vrydag, 07 Oktober 2016

oups

Oupa,

Vandag dra ek 'n brief aan jou op. Want ek mis jou vreeslik. Ek mis jou wysheid en kennis en omgee.
Ek mis jou verstaan en liefde.
Ek mis jou.
Ek mis jou stralende glimlag soos 'n warm sonnetjie in die winter.
Ek mis jou lag wat enige hart kon genees, heel maak.
Ek mis jou raad, jou insig oor my hart, want tot nou toe het niemand my geken soos wat jy het nie.
Ek mis jou kennis, oor die politiek, oor die mensdom, oor die Bybel.
Ek mis jou stories, die stories wat die nagmerries weg kon jaag, die stories wat my sag maak slaap.
Ek mis jou vashou as ek in stukkies is, as ek geen ander plek gehad het om te gaan nie. 
Ek mis jou hart, jou hart wat myne op gedra het.
Ek mis jou.
Ek mis jou wese, jou teenwoordigheid.
Ek mis die reuk van jou sigarrette vroeg op 'n saterdag oggend, ek mis die reuk van jou parfuum wat deur die huis trek as jy klaar maak op 'n sondag.
Ek mis jou strengheid, die krag wat jy verstaan het.
Ek mis jou.
Ek mis die leiding, die veilige plek. 
Ek mis jou meer as wat ek ooit sal kan beskryf.

Vandag vermoor die verlange my. My hart voel weer soos die dag toe ek jou vir die laaste keer gegeoet het in die ICU.
Vandag is dit 'n koue winters oggend, die tipe oggend wat altyd 'n koffie en 'n wol kombers en oupa se geselskap beloof het.
Daar is 'n koue wind wat waai, soos die koue wat my hart oorneem. Ek weet ek is nou 'n vreemdeling teenoor wie ek was toe jy nog hier was. 
Ek mis jou op die dae wat ek besef ek vertrou niemand, dat ek besef ek is nie meer instaat tot liefde wys meer nie.
Ek mis jou op die dae wat ek nie my hart meer kan keer om te breek nie.
Ek mis jou stem, jou 'dis alles okay Grootoog' manier van troos.

Vandag bevind ek myself op 'n vreemde plek.
Ek bevind myself op 'n plek waar ek nie  watse kant toe nie, waar ek ver van God af is, waar ek ander mense moet vertrou. Al voel dit of ek nie kan nie. Ek bevind myself op 'n plek waar my kop so ver in die toekoms is, dat ek nie my hart kan ken nie.
Ek vind myself op 'n plek waar die wysheid en kennis wat ek het, my nie meer help nie. 
Ek bevind myself op 'n plek waar ek als sal gee om jou raad te kan vra, om te hoor hoe jy vir my sê waar my kop gemik moet wees.

Ek wil nie teveel uitbrei vandag nie, ek wil nie jou vrede en rus steel nie.
Ek wil hê jy smoet weet dat ek jou nog kort. Jou nog verlang. Jou lag nog in my denke hoor. Begeer om my stories met jou te deel. Begeer om jou te kan bel en te kan afpak.

Ek mis jou Oupa. Baie. En ek wens jy was hier vandag. En ek mis jou. 
Matriek 2016
“But He said, “My grace is sufficient for you, for My power is made perfect in weakness”
 – 2 Corinthians 12:9
Ek wil daar begin, want maak nie saak wat enige onderwyser of leerder vir my se nie, my toekoms le nie op die rooi merk in die hoek van my toetse nie, maar in Sy bekwame hande. Daar is geen twyfel oor hoe taai hierdie jaar gaan wees nie, en ek sal nie myself flous om te dink ek gaan kan leegle nie, maar geen berg is te groot nie.
Die opdrag was om my verwagtinge vir 2016 te verwoord, maar die waarheid is, verwagtinge skep teleurstelling, daarom sal ek eerder dit ‘n brief van planne noem, want dis nog net planne vir nou.
Ek wil begin by my vriende, want ek is daar gesit met doel. Ek wil he hierdie jaar moet in hulle harte wees, ek wil he ons moet sterker saam staan as al ooit van tevore. Ek wil he God moet deur my werk om hulle te bereik. ‘Eendrag maak mag!’
Dan wil ek die jaar graag my kop op die fokuspunt hou, die wederkoms wat al hoe nader kruip. Eks nie op aarde gesit om 8 onderskeidings te kry nie, dit is nie hoekom enige iemand hier is nie. Ek wil die jaar nader aan God wandel, ek wil my mense rondom my sien Hom leer ken. Ek wil fokus op meer as net Universiteits keuring, ek wil fokus op God se doel vir my lewe. ‘Hou Koers!’
Hierdie jaar gaan verseker soos my vorige 12 jare van skool wees, ek gaan dit nie oor ‘n jaar onthou nie, ek gaan ook nie omgee nie. Ek verwag nie veel van Midstream College af nie, net sodat hulle my in vrede sal laat om die laaste maande hier klaar te maak. Ek sal bitterlik graag wil sien hoe die mense wie ek ken al sedert die begin van my skool loopbaan in MC (Graad 2 – 2006) uitdraai, al is hulle nie vriende nie. Ek wil sien hoe Midstream ‘n skool word soos Affies, ‘n skool waarheen kinders wil gaan al vandat hulle verstand het. Ek wil sien hoe mense rondom my besef Midstream is nie so sleg soos dit soms voel nie. Ek wil vir ou laas redenaars doen, todat ek eendag ‘n Advokaat is en dit basies doen vir ‘n lewe, sal maar die skoolbrood vir nou aanpak. Dan wil ek die jaar soveel as moontlik op die plaas kom, want as ek oorsee gaan swot gaan dit die plek wees waaroor my hart huil. Ek wil in my toekoms ‘invest.’ Ek wil aanhou staan vir wat ek glo, al kos dit my detensies of eindlose bakleierye. Hierdie is die jaar van ‘n bitter moeilike afskeid, en dit gaan in ons almal se harte meer worstel as enige iets. Hierdie is al wat ons ken, skool, uniform, skaapmentaliteit. Skool leer ons nie hoe om te survive daar buite nie, indien enige iets is skool die oorsaak hoekom so min mense dit maak. Ek wil uit hierdie vasgevange hok kom wat ‘n naam het. Want dis al wat dit is. Daar is geen uniekheid aan hierdie nie, almal dink dieselfde, en as ek saam die wolwe moet speel om van dit af weg te kom, dan spring ek kop eerste in.
Daars baie dinge wat ek graag sou wou doen, daars baie wat ek gaan doen, maar geen van dit kort skriftelike bewyse dat dit in my kop was nie. Inteendeel, die beste goed gebeur as dit op nommer 99% besluit word en jy vir daai oomblik bloot net lewe, nie maande lank beplan en droom nie. Slegs te sien en te doen.  Ek lewe, ek sit nie en beplan nie.
Verder as dit is daar nie veel nie. Ek weet waarheen is ek op pad, ek weet wat ek kort om dit te maak, sover dit my traak is ek op die wen pad en geen menslike wese sal dit vir my kan verander nie.
Ek weet wie ek is, ek weet waarheen God my stuur, ek weet dat my sake reg le. Al wat ek nou wil he is ‘n vreedsame jaar sodat ek in die stilte van Sy skepping vir ou laas kan kla oor skoolwerk en skool drama. 2016 is so tydelik soos die herinneringe gaan wees daarvan.
“Some people are born with tornados in their lives, but constellations in their eyes. Other people are born with the stars at their feet, but their souls are lost at sea.’
Ek kies wat ek met 2016 maak, en niemand staan in enige plek om vir my iets te se oor my keuses nie.

-Roelien Faber (2016-01-13)                                                                                                                                                                    As ek omdraai, skiet my. As ek val, wreek my. As ek storm, volg my.

Briewe (1)

Liefste Ouma & Oupa
Daagliks verander die Here ons lewens, Hy vou sy hande om ons en Hy sorg dat ons altyd Sy liefde in ons harte voel. Ons wil gedurig weet wat die toekoms in hou want ons as mense bly altyd bang vir dit wat die toekoms inhou, maar ouma & oupa, die Here het hierdie klaar beplan. Die Here het klaar hierdie roete vir julle neergele en dit is goed. Enige iets wat Hy in ons lewenspad sit is goed.
Ek wil nie he ouma hulle moet onsteld wees oor die trek nie, want dit kom uit Sy hande uit, en daarom is dit die beste.
Ek wil begin om dankie te se, dankie vir elke aand wat ouma met ons en Riaan hulle uitgehou het as ons nie kon ophou lag na 1 die oggend nie. Dankie vir elke drukkie en ‘eks lief vir jou’. Dankie dat ouma hulle vir ons die geleentheid gegee het om soos kinders in die veld te kan speel en te kan lewe asof die lewe sorgloos is. Dankie vir elke bietjie Vryheid wat julle vir ons gegee het en dankie vir elke krismis bed op ouma se mat voor die tv. Dankie dat Ouma ons ‘n kans gegee het met elke kuns medium, van verf tot pastel tot waterverf. Oupa, dankie dat ons altyd na jou toe kon kom om te vra vir nog ‘n stukkie hout om weg te skuur. Dankie dat ouma ons vertrou het in ouma se geheime tuintjie. Dankie dat julle altyd bereid was om ons iets nuuts te leer, van puddings maak tot vliegtuiens aan mekaar sit. Dankie vir elke oproep en elke koek bak sessie. Lewe sonder julle sou nie die moeite werd gewees het nie. Dankie vir elke keer wat oupa ons kielie todat ons huil. Dankie vir oneindige liefde, liefde wat verstaan en altyd omgee. Dankie vir elke geleentheid om ons niggies en neefies te sien. Dankie dat ouma hulle altyd aan ons kant was. Dankie vir al die moeite, al die raas oor ysie papiere wat die plek vol le, en dankie vir elke keer, selfs na 16 jaar, wat ek nog op ouma se skoot on die slaap kan raak.
Ek is jammer dat ek nie gereeld daar kon uitkom nie, ek is jammer dat ons verby mekaar begin leef het. Ek is jammer dat ek nie meer gedoen het om daar uit te kom nie. Ek is jammer da tons julle soms grensloos kwaad gemaak het. Ek is jammer vir elke vuil merkie wat ons as kinders teen Havertlaan se mure gelos het. Ek is jammer dat ek nie vir julle daar kon wees soos julle lewenslank daar was vir my nie.
Oneindig dankie vir al die herinneringe wat ek saam julle kon maak, elke lag en elke uit skel. Ek sal daai herinneringe nie vir die wereld verruil nie.  Dankie dat julle altyd moed gehad het. Want ekt my moed getrek by julle.
Dankie dat julle was wie julle was. Want julle rol in my lewe was oneindigend groot.

Sal jy my by die hemel poorte kry?

Donderdag, 06 Oktober 2016

Vir jou

Ek wil 'n brief skryf vandag vir jou, jy wie my lewe verander het. Jy wie my lewe kom red het.

Baie aande lê ek wakker en luister, luister na die dinge wat my kop skreeu en my hart oor wil baklei. Ek luister na die chaos, die land se politiek, die woorde wat my ore moes verdra, die dinge wat ek probeer vermy. Ek lê wakker en dink aan miljoene goed wat stukkie vir stukkie my kom vernietig. 
Ek probeer dikwels verstaan hoe dit moontlik is, hoe mens deur als kom. 
Meeste van als bewonder ek hoe die menslike hart homself elke dag probeer sterk hou, hoe elke dag 'n nuwe oorlog is.

Jys nou net huis toe, en jys alweer in een van jou vreemde buie wat ek soms sukkel om te verstaan. Nie-te-min, ongeag, maak jou gesig my hart gelukkig. 
En hier begin die oorlog klaar, want my kop weet hoe seer die kan maak maar my hart weier om te glo dat jy instaat is tot dit toe. My hart sien elke dag hoe jy my hart vashou en dit bewaar en dit jou no1 prioriteit maak maar my kop weier om te glo dat iemand instaat is daartoe om my lief te hê.

Asseblief moenie dink 'eks sleg vir haar' of 'sy vertrou my nie'. Want ek weet jy doen soms my engel. Tog kan ek vandag met 'n rustige hart skryf oor jou, oor hoe mooi die lewe kan wees, instede van al die aande wat ek myself aan die slaap gehuil het. 

Ek wil vandag vir jou dankie sê. Dankie vir al die kere wat jy trane gekeer het sonder om te weet. Dankie vir al die kere wat jy bereid was om my eerste te sit. Dankie vir al die kere wat jy my lief gehad het toe ek self nie kon lief wees vir myself nie. 
Ek weet jy gaan die afskryf as niks, woorde traak jou min. Maar ek weet ek gaan eendag terug kyk na die en dit gaan nog my hart se woorde wees. 

Ek wil vir jou sê van hoe ongelooflik jy is. Hoe jy 'n absolute hartlose wese kan vat en die liefde kan uitbring. Ek glo in jou. En dit klink nie soos iets besonders of merkwaardig nie maar vir iemand wie skepties is oor almal, is dit 'n groot ding. 
Ek wens ek kon jou meer sien. Ek wens ek kon jou meer vertel hoe lief ek jou het. Ek wens jy kon in jou hart voel wat ek voel wanneer ek jou gesig sien, veral wanneer jy glimlag.
Want jy het dit reg gekry om 'n absolute hartlose siel te verander in iets wat weer heel is, iets wat weer lief kan hê. Ek is dankbaar vir jou. En ek bid vir jou. En eks oneindigend lief vir jou. 
En selfs al is die oorloë in my kop chaos weet ek dat niks die sekerheid in my hart kan weg vat nie.

Ek skuld jou 'n leeftyd van liefde, 'n leeftyd van geluk, want al was dit nog net 'n paar maande, kon jy 'n leeftyd van seer oorskryf. 
Ek weet daars nie die regte woorde om my hart se woorde te verstaan nie. Weet net.
Ek gee om.
Ek is hier.
Ek ondersteun jou.
Ek belowe om jou te dra.
Ek is lief vir jou.
Met alles in my. 

Vrydag, 26 Augustus 2016

Vir jou Jedidja, wanneer die dag kom,

To My Daughter - A letter from The King
My darling, My daughter…
How are you, My beautiful child? I have missed you, I’ve been wondering where you have been. I feel as though I have spent so long watching you, being there for you, just waiting for you to notice Me.
You often feel that in a crowded room; you’re alone.. Don’t you notice me at the back of the room, as you dance about in your world? I’m watching you from a distance, from where you left Me when you pushed Me to the side, hid My word in your backpack, closed the pages of your journal when someone asked what you were writing; for fear of what others might think of Me, your Father.
I’m still here, sometimes I see you looking for Me, at the end of the day - when everyone else has gone home, and you’re laying in your bed, staring out the window. When you go into the bathroom, wipe off your make-up, and remember who you naturally are… I hear your heart looking for Me. I’m there My beautiful girl; when you stare at your reflection, and you cringe at the way your nose turns slightly out at the bottom, or the way your freckles aline perfectly across your cheeks. When you purse your lips at the colour of your skin, the shape of your hairline, and the way your lips don’t always rest perfectly together. You never seem to like what you see, and I try to reach out to you, and explain why I painted your face that way, why I intricately sketched your lips to fall together the way they do - but you’re too busy for me, it seems you always are these days… Splashing inks of red, creams, browns and blacks across your face; hiding the masterpiece that I created you to be; sometimes I worry you have forgotten who you truly are, My child.
I see you each week, stepping through your routines, meeting your friends, and making time to talk. I know you probably wish I wasn’t My dear, but I find Myself falling jealous to the time you have for everyone but Me. I wonder; do you remember last Sunday, when you promised we would have coffee together, when you said you were sorry for all the times you left me waiting, sitting and hoping you would arrive; I waited with my arms filled to overflowing. I prepared gifts for you each time you said we would meet… I wrapped grace in a parcel, perfectly and sweetly; for all the times you did Me wrong. I folded compassion and love into a neat bundle, with a ribbon of acceptance around it, gently tied with care and concern for you - for all the times you felt unwanted, unloved and alone, the times you felt no one cared… I waited for you, but you did not come; lately dear, you rarely come…
I fell to My knees for you today, I begged for your company in some kind of way.I fell to My knees and I called out your name, hoping maybe, youd do the same.
But I waited again, I sat waiting for you; in a crowded room, where no body knew; that you had promised Me your time, for a short moment or two. I waited patiently for you, because you are worthy of My time, I consider you much more important than any other creation of Mine. It was then and there, I stood to my feet, and found you somewhere new… From across the room, I noticed you… You had forgotten about Me, My princess - but I hadn’t forgotten about you.
I’ve played hide and seek with you; I promised I would find you, and surely I did. When it came to your turn to come to Me, My dear, I waited for so long - only to find, you lost interest in our time together. I’ve played tag with you; I chased you, and chased you, and chased you again, I’ll never give up chasing you… Not until the very end. But when you chased Me back; that’s what gave Me great joy, to have you reach out your arms to Me; calling My name, telling Me you want Me, you need Me… It was beautiful, but short lived. - I wonder where you have gone My child; don’t you know I miss you?
I know you love encouragement, inspiration and conferences with great speakers; you love the hype of My word, and the gift of My life - but when it comes to the crunch, and you’re the star of the show - I long to be front row and centre, proudly cheering you on. But instead you buy me no ticket, and there I am; waiting for you again, at the back of a crowded room.
My daughter, do you remember when you told me you couldn’t go on? When tears stained your cheeks, and you found it hard to breathe - you sat weeping from a distance, but all of a sudden, you found support? That caring friends hand on your shoulder; the text message from your sister, the facebook message you received; it was not merely a coincidence, it was a small reminder of how lovingly I care for you.
I miss you My daughter, I miss the way you would take time for Me; and keep itI miss the way you would proudly tell your friends about My faithfulness, and believe it.I miss you desiring Me, wanting Me, and Hungering for Me; desperately and longingly, wanting more of Me. You have forgotten Me, My Child
My heart is breaking for you; please come back to Me?Ill be waiting where you left Me, at the back of the crowded room.

Lovingly and longingly, prayerfully and passionately signed;Your Father, Your Lord, Your King, Your Best Friend, Your Comforter, Your Counsellor.

Dinsdag, 21 Junie 2016

Suid Afrika- ek moet ophou briewe vir jou, oor jou skryf. Maar hemel jy breek my hart vandag.

Vandag het my ma my gewaarsku teen jou, gesê ek moet my tas gepak hê, reg om Australië toe te vlug.
Vandag het my ma my vertel van jou stede wat brand, jou oseaan gevries, jou mense wat haat.
Vandag het my ma my 'n storie gelees van my voorvaders wat vir jou gebloei het, net om jare later vanuit hul graf te sien hoe hulle mense nou bloei.
My hart bloei ook, nie vir my omstandighede nie, maar vir jou.

Suid Afrika, ek moet ophou dink oor jou, ek moet ophou glo in jou. Maar ek klou vas aan die hoop dat ons mense tog harte het, dat ons tog genade sal kry vir ons sondes.

Maar vandag het ek uitgevind ons regering smeer hulself af aan 'n terroris aanval, ons misdaad kan mos glo nie erger nie.
Vandag het ek uitgevind ons nuus is korrup, nes ons regering. Mense word vermoor en daai nuus sien nooit daglig nie, julle lei ons net dieper in die donker.

Vandag het ek besef, ek staan op die grens daarvan om alles te verloor, al my drome, al my hoop, al my planne.
Vandag besef ek dat ek nie eendag my kinders gaan bosveld toe kan vat nie. Vandag besef ek dat my kinders nie windpompe gaan kan klim, of in plaasdamme gaan kan swem nie. Vandag besef ek dat ek nie by Tuks gaan graadvang nie. Vandag besef ek dat God ons lankal in die land verlaat het.

Vandag besef ek dat my ouers ure en dae geswoeg en gesweet het net om te sien hulle kinders gaan nie net veg vir hulle lewens, taal & drome nie, maar hulle gaan veg vir hulle oorlewing want hulle staan op die grens van 'n oorlog.

Suid Afrika. O Suid Afrika. Waar kom jou haat vandaan? Is dit tog die begin van dieselfde pad as 20 jaar terug, jou eie Apartheid Deel 2?
Was een fout dan nie genoeg nie?
Suid Afrika. O Suid Afrika, hemel my lief, sien jy waar ons staan? Sien jy waar jy fout gaan?

Donderdag, 21 April 2016

my boetie in Hom.



Al heeldag vermy ek die. 
'Dis onmoontlik, hys nie dood nie, hyt my nog gister kleinsus genoem, hy het nog gister met my gepraat'. Maar ek sal nie meer nie. Ek gaan hierdie nou hands on hanteer soos wat net 'n hardkoppige ek kan en soos wat jy sou wou gehad het ek moet.
Vir die laaste keer op ons wrede aarde groet ek jou. Ek groet jou en al ons drome. Die danse in die plaas se skuur. Jou glimlag by my troue as ek weet hierdie dra jou goedkeuring weg. Die drome en wense wat jy vir my gehad het. Jou mooi hart wie altyd my ondersteun het al is ek van my sinne beroof. Jy wie altyd insperasie vir my kuns gehad het. Jy wie gedigte gedeel het en saam my gebid het. Jy wie my help wandel het nader aan Hom.
Maar vandag, vandag het jy jou grootste held ontmoet. Jy drink nou koffie saam God. En dis meer as wat ek op hierdie aarde vir jou kon bied. Iewers tussen die hemel se digkuns en die hemel se plase bevind jy jouself saam die groot Baas wie jou al die seer spaar.
Ek wou ineensak. Ek wou skreeu en hierdie vermy. Maar ons dien 'n groot God Ads. Leila gaan okay wees, God gaan haar hart aanraak en ek sal altyd daar wees vir haar. Ek gaan nou Tuks toe, ek gaan bid. #SuidAfrikaVirJesus. Ek weet jy sou mal gaan oor my veiligheid maar ek weet jy sou vir my bid en my moed gee. My dag was okay. Die vegter in my het nog nie gaan le nie, en ter eer van jou sal ek ook nie.
Ek gaan nie by jou begrafnis wees nie, eks jammer. Ek weet nie of Leila gaan toe laat dat daar een is nie. Ek sien jou aan die ander kant. Ek wil jou wese vier, nie treur nie. Want vir baie mense was jy 'n baken van hoop.

Eks jammer vir baie goed, dat ek jou afgeskeep het die afgelope ruk. Dat ek nie meer kon hoor van Botswana nie. Dat ek nie daar was nie. Eks jammer vir so baie goed waarvoor ek nooit sal woorde he nie. Eks jammer Ads. Ek gaan jou tot die laaste dag van my lewe onthou & verlang.

Die son sak oor die beeldskone pretoria, ek wens jy kon sien hoe mooi dit hier is vandag. Ek sien uit om jou te kan sien by PappaGod. 
Ek hou ons herinneringe. Al die kere wat jy my gemotiveer het. Ek hou jou in my hart boetie.
Shalom Ads.
Hamba Kahle.
Al my liefde x

Woensdag, 09 Maart 2016

Vandag skryf ek 'n brief aan elke meisie wie 'n deel van haar verloor het aan 'n man.

Hey jy, ja jy, beeldskone skepping van God.
Ek weet jou hart het seer, ek weet hy het jou maak huil snags in jou bed en ek weet dit het soms gevoel of die donkerte jou gaan insluk. Ek weet jy het hom so so lief gehad, jy het miskien steeds nog, en daars niks daarmee fout nie.
Ek weet hy het 'n deel van jou gesteel, ek weet jy is soms spyt, ek weet jy mis hom soms. Ek weet jy wens soms jy het vroeer geweet. Ek weet julle herinneringe is so seer om aan te dink maar soms al waaraan jy kan dink.

Ek is jammer. En ek weet ek moenie jammer wees nie maar iemand moet vir jou omverskoning vra. Iemand moet vir jou jammer se dat hy jou sonskyn verdof het. Iemand moet vir jou jammer se oor jy pleinweg net iemand verdien wie jou lief het, werklik lief. En nie net oor jou lyf of oor jou besittings nie. Eks jammer oor die seer in jou mooi hart.

Maar hoor vir my, jy verdien beter.
Jy verdien koffie in die bed. Jy verdien dit om kinderlik opgewonde te wees as jy weet jy gaan hom sien. Jy verdien dit om saam hom te kan wees en om te weet dat hy jou altyd op sy hande sal dra, tot in lente van dae. Jy verdien dit om jouself te kan wees rondom hom. Jy verdien dit om geliefd te voel by hom. Jy verdien dit om sy arms rondom jou te hê as jy in stukke is.
Okay?
En hys op pad. God het hom gespaar, net vir jou, meisiemens hoor vir my, hy is op pad. Byt net vas. Moenie opgee op jou drome oor hom nie, hy bid ook vir jou. Jys nogsteeds worthy okay?
Jy gaan nogsteeds eendag sy als wees want jy is jou Pa se als.

Liefde.

Woensdag, 27 Januarie 2016

My raad aan die jeug -
Hier is my raad aan die jeug. 
Hulle gaan 12 jaar van jou lewe steel en steeds wonder hoekom jy negatief is. 
Hulle gaan jou in 'n hok druk, forseer om soos almal te wees, te dink, en dan geirriteerd word as jy nie weet wie jy is nie.
Hulle gaan jou vryheid steel, jou regte wegneem en jy gaan dit moet verdra.
Hulle gaan jou tussen mense sit. Wag. Laat ek hulle nie so noem nie. Hulle gaan julle tussen hoere sit, tussen dose, tussen moordenaars en pscopayhs en steeds sê jys ondankbaar as jy nie wil skool toe gaan nie.
Hulle gaan vir jou blameer, jou sleg sê, en jy gaan nie mag opstaan nie. 
Hulle gaan jou druk. En druk. En druk. Todat jy 'n boks word. 'N stereotipe. 'N haatlike verskoning vir 'n 'unieke mens'.

Hier is die waarheid. Nie die volle een nie. Want ek, nes jy, was deur hierdie proses.
Die waarheid is, alles wat hulle jou leer is 'n leuen. 
Al jou wiskunde somme beteken niks. Jou hoofdogter, jou hoofseun, jou prefekte, jou mede mens. Hulle is leuens. En jy ook. Hierdie sisteem gee vir ons almal oog klappe en ons trek hulle aan. 
Hierdie sisteem gaan jou opfok, jou rondstoot, jou depressie gee, jou valse geluk gee. Dis die waarheid. 
Hierdie sisteem gaan jou laat wonder hoekom de fok God so wreed is. 
Hierdie sisteem gaan jou vrae leuens maak, want kyk nou net, ons God bestaan uit liefde. Sien jy jongeling? 

Jou mentaliteit is gefok. Hou jou oë toe. Hou jou hart bewaar. Hou net jou oë toe voor hulle nog een vir hulle vat. Breek weg. Kom weg. Voor die sisteem jou kom haal. 

Saterdag, 02 Januarie 2016

x



jy was my wonderwerk,
my pragtige patroon gesiggie,
my rede om te glo,
my rede om te droom.

jy was my steun pilaar,
my lig in die donker,
my white picket fence,
my stukkie hemel op aarde.

jy was my 'guardian angel',
my 'hand-op-my-been-ou-karoo-paaie-ry'
jy was my kopkussing snags as die spoke my kom jaag,
jy was my regter hand.

jy was my liefde, foute, en alles tussen in,
jy was my hart se rede vir klop,
my rede om op te staan van die badkamer vloer af.

Jy was my droom, net jy & jou diep donker oë,
jy was my veilige plek, my hart se hospitaal.

En, sonder jou.
Sonder jou is ek gelaat met minder as 'n halwe hart,
Sonder jou jaag die spoke my helder -oor-dag,
sonder jou, huil my siel, gees, liggaam sonder ophou,
sonder jou lyk die donkerte erger as voorheen,
sonder jou is daar dele van my weg.

sonder jou, is daar teveel rede om vertikaal te sny, horison is mos inteendeel vir 'banggatte',
sonder jou is daar teveel rede vir my om op te hou om aan te klou.

sonder hart.
sonder steunpilaar.
sonder hom.